Pause

Πότε-πότε την Κυριακή

Pause.jpg

Ο ήλιος πέφτει σε συγκεκριμένες σελίδες του βιβλίου φωτίζοντας λέξεις που διαφορετικά θα τις προσπέρναγα. «Πηλίκιο, αναδιπλούμενη, συντροφιά, σύγχυση..». Λέξεις που τις ξέρω αλλά δεν τις χρησιμοποιώ τόσο, γιατί κάπως δεν ταιριάζουν στην καθημερινότητά μου. Αρνούμαι πεισματικά να ξαραχνιάσω το πληκτρολόγιο γράφοντας λόγια έξω από τα νερά μου. Με τον καιρό μουδιάζουν λίγο και τα χέρια, αρνούνται να γράψουν ακόμα και τα προβλεπόμενα. Ίσως να επαναστατούν ενάντιά τους.

Λίγο πιο δίπλα το γατί πεσμένο τ’ ανάσκελα χορταίνει ήλιο κι ας κοντεύει να σκάσει από την ζέστη. Το ένστικτο της επιβίωσης θα το κάνει να σηκωθεί να φύγει την κατάλληλη στιγμή. Ζηλεύω αυτό το ένστικτο. Θα με είχε σώσει από πολλά.

Δυο φέτες καρπούζι είναι αρκετές για το μεσημέρι. Το τρώω αφηρημένη, σιχτιρίζοντας για τα κουκούτσια κι ακούγοντας τα τζιτζίκια να μου λένε τον πόνο τους. Σίγουρα είναι πόνος όλη αυτή η γκρίνια.

Θυμάμαι όταν ξεκίνησε η χρονιά, είχα γράψει ότι…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 113 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s