Η σιωπή της προσευχής

Σιώπησε και κοίταξε.

Η άνοιξη, μας ήρθε λαβωμένη.

Σώπα κι αφουγκράσου.

Διάχυτη η οσμή της φθοράς, ρίχνεται σε πάλη αδυσώπητη στου καιρού τη λυσσαλέα μάχη.

Σώπασε κι άκου.

Τύμπανα ηχούν από μακριά.

Χτύποι καρδιάς είναι, πότε ξέφρενοι και πότε αργοί μα τόσο διαπεραστικά δυνατοί.

Σε ζυγώνουν και κλείνεις τ’ αυτιά της ψυχής σου.

Έως τα μύχια σου σκόρπισε ένα φιμωμένο παράπονο.

Γέμισε ο αέρας λυγμούς και αναστεναγμούς.

Τα μάτια σου γεμίζουν δάκρυα, γονυπετής προσεύχεσαι.

Αναγνωρίζεις το ευτελές της παροδικότητας  και παραδέχεσαι το μεγαλείο της αιωνιότητας.

«Κύριε… Δέξου την ικεσία, την προσευχή και την ταπείνωσή μου απόψε.

Έκρυψα το φως Σου άθελά μου κι έχασα τον δρόμο προς Εσένα.

Δεν είμαι τίποτα και σου ζητώ παρακαλώντας Σε, τα πάντα μου, που είναι μόνο έλεος και συγχώρεση. «

Και ξάφνου, μιαν αχτίδα έλουσε με φως όλη την οικουμένη.

~Ζωή Παπατζίκου ~

ΠΗΓΗ : http://metaximas.org/

Advertisement

3 σκέψεις σχετικά με το “Η σιωπή της προσευχής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close