Ένα βιωματικό ταξίδι στη Λίμνη Πλαστήρα

Την ονομάζουν «μικρή Ελβετία», τεχνητό επίγειο Παράδεισο και την «στολίζουν» με πολύκροτα,
κοσμητικά επίθετα. Εγώ αυτό που θα πω είναι ότι η Λίμνη Πλαστήρα είναι απλά ό,τι και ο άνθρωπος:
Πολύπλοκη, πολυδιάστατη, ιμπρεσιονιστική και ανεξάντλητη.

Από την Αθηνά Γκαντήραγα

Το γέρικο τζιπ αγκομαχούσε στις στροφές. Ήταν βλέπεις ακόμα ένα καλοκαιρινό δειλινό από εκείνα τα
γεμάτα ζέστη και υγρασία, που σε κάνουν να θέλεις να φύγεις μακριά από την Πρωτεύουσα. Είχε
περάσει ο Δεκαπενταύγουστος και η θερμοκρασία δεν έλεγε να πέσει. Φέτος για πρώτη φορά- λόγω
Covid- αποφασίσαμε να απαρνηθούμε τα νησιά. Η φωνή της λογικής έλεγε ότι το βουνό ήταν η λύση,
αλλά η δική μου φωνή έλεγε ότι στα πυκνόφυτα βουνά και τα ολάνθιστα λαγκάδια πάντα κάτι λείπει
από αυτό που λέμε αιώνιο ελληνικό καλοκαίρι. Αυτή η εποχή του χρόνου που σφύζει από ζωή και ο
κόσμος της φύσης και των λουλουδιών σε προκαλούν να εξερευνήσεις κάθε ξεχασμένη πτυχή της
χώρας μας.

Κάθε ταξίδι ξεκινάει με ένα μόλις βήμα


«Δεν νοείται για μένα καλοκαίρι χωρίς μπάνιο!» είπα με μια δόση γκρίνιας στη φωνή μου και ο άντρας
μου αντί για απάντηση πάτησε λίγο ακόμα το γκάζι για να μην επιτρέψει στον κινητήρα να ελαττώσει
τις στροφές του και να ανέβουμε επιτέλους τις αδυσώπητες στροφές του Δομοκού…


Ανακάθισα στη θέση του συνοδηγού αφήνοντας από τα χείλη μου μια ηχηρή εκπνοή αγανάκτησης και
απογοήτευσης και χάθηκα ξανά στις σκέψεις μου… Απέραντο γαλάζιο, πλανεύτρα, ταξιδιάρα θάλασσα,
γραφικά ταβερνάκια δίπλα στο κύμα. Αυτό ήταν για μένα διακοπές. Α, ρε Covid τι μας έκανες φέτος!
Είπαμε να απομονωθούμε, αλλά όχι και έτσι…


«Σε εκατό μέτρα στρίψτε αριστερά»… Ήταν η φωνή της κοπέλας από το GPS που με επανέφερε στη
ζοφερή πραγματικότητα και τότε σε μία απότομη στροφή ξεπρόβαλε αυτό το τόξο, σαν ουράνιο να
βουτάει κάθετα ανάμεσα στα βράχια και να αγκαλιάζει τον τεράστιο όγκο του νερού. Το Φράγμα που
οραματίστηκε ο Νικόλαος Πλαστήρας στεκόταν αγέρωχο μπροστά μου και ένιωσα την υδάτινη
επιφάνεια της λίμνης να παίρνει χίλια μύρια γοητευτικά σχήματα και μορφές.


Τύλιξα με μία βιαστική κίνηση το τζιν μπουφάν μου πιο σφιχτά πάνω μου. Ο παγωμένος, λυτρωτικός
αέρας του βουνού διαπερνούσε δυνατά το κορμί μου παρασέρνοντας στο πέρασμά του κάθετι κακό,
μοχθηρό και περιττό. “Αχ αυτή η φύση, πηγή ζωής, ενέργειας και συναισθημάτων… Πηγή
ευεξίας, χαράς και δημιουργίας σαν μια αέναη ερωτική πράξη που επαναλαμβάνεται ξανά
και ξανά…”


Έκλεισα τα μάτια μου ρουφώντας άλλη μια βαθιά, παγωμένη εισπνοή. Η λίμνη Πλαστήρα απλωνόταν
πληθωρικά σε όλες τις διαστάσεις και σα να καθρέφτιζε κάτι από την ψυχή μου. Ένας ατελείωτος
ατέρμονος χορός ανάμεσα στις δασώδεις οροσειρές και τα γαλάζια νερά της που θυμίζει νύμφες από
άλλη διάσταση εκτυλισσόταν μπροστά μου και εγώ, καθηλωμένη από την ομορφιά της, τη χάζευα και
εισέπνεα αργά και ρυθμικά όσο οξυγόνο μπορούσα. Ήταν η ώρα να αφεθώ με όλες μου τις αισθήσεις και να απολαύσω την μαγεία των τεσσάρων επόμενων ημερών που ήταν γραφτό να με ταξιδέψουν ακόμα πιο βαθιά στον εσωτερικό μου κόσμο.

Η τέχνη της δημιουργίας αναμνήσεων


Η δημιουργία αναμνήσεων δεν γίνεται απαραίτητα μόνο μέσα από τις φωτογραφίες και τα βιντεάκια
που ανέβαζα μανιωδώς στα social media. Είναι μια τέχνη που μαθαίνεται, αν είσαι πρόθυμος να μάθεις
να ζεις τη ζωή βάζοντας το μυαλό και την καρδιά σε ό,τι κάνεις. Στη λίμνη Πλαστήρα, έζησα μερικές μέρες, από αυτές που δίνουν νόημα στη ζωή και την ύπαρξή μας και ήταν αρκετές για να ξυπνήσουν ολοσχερώς
και οι πέντε μου αισθήσεις. Μέρες γεμάτες μυρωδιές, χρώματα, γεύσεις, αγγίγματα και ήχους.
Τέσσερις μέρες που έζησα στο φουλ και θα κουβαλάω μαζί μου τις δύσκολες μέρες που θα έρθουν.
Γιατί θα έρθουν, δεν ξεγελιέμαι. Και αυτές οι αναμνήσεις θα είναι εκεί ζωνταντές, να μου θυμίζουν τα
βουνά που σκαρφαλώσαμε, τα γέλια που κάναμε, τη λαχτάρα για περιπέτεια, τους καταρράκτες που
κολυμπήσαμε, τις ανατολές και τα ηλιοβασιλέματα που κυνηγήσαμε, αυτές τις αλησμόνητες στιγμές
που έγιναν αναμνήσεις.

Οι καταράκτες του Ανθοχωρίου


Αν υπάρχει Παράδεισος είναι χαμένος σε ένα κρυφό σημείο, κάπου στο πουθενά, ξεχασμένο και από
τον Θεό τον ίδιο, αλλά και κάπου τόσο κοντά, που να επιτρέπει σε κάθε φιλόδοξο ταξιδευτή να ζήσει
έστω και μία θεϊκή στιγμή ανοιγοκλείνοντας τα βλέφαρά του, έχοντας πρώτα διασχίσει το σκιερό από
τα πλατάνια μονοπάτι που θα σε οδηγήσει μπροστά του. Στον καταρράκτη. Τα λόγια από κει και πέρα
λιγοστεύουν. Η αίσθηση του παγωμένου νερού πάνω στο γυμνό μου σώμα ξέπλυνε κάθε αμαρτία
αφήνοντάς το ενάργειο, καθαρό σαν κρύσταλο όπως αξίζει σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη που έλκεται
από το φως. Η στιγμή αποθηκεύτηκε στη μνήμη μου. Η στιγμή θα ανασυρθεί κάθε φορά που θα
βρίσκομαι σε σκοτάδι και θα ψάχνω την ηλιαχτίδα. Η στιγμή έγινε ανάμνηση και θα με συντροφεύει
στα αιώνια ταξίδια του νου και της ψυχής.

Μια κορυφή που αξίζει να σκαρφαλώσεις


Πεζοπόροι μια ζωή, με γόνατα γεμάτα σημάδια αλλά και καρδιά γεμάτη εμπειρίες, κατακτήσαμε άλλη
μια κορυφή. Αυτή των Αγράφων. Ναι, είναι δύσκολο να ανέβεις στην κορυφή. Η ανάσα κόβεται, πολλές
φορές σκέφτεσαι να τα παρατήσεις, αγκομαχάς, σταματάς, το μετανιώνεις, σκέφτεσαι να γυρίσεις
πίσω, πείθεις τον εαυτό σου ότι δεν μπορείς, βαριέσαι… Άλλο ένα βήμα.
Κουράζεσαι, δυσκολεύεσαι, απογοητεύεσαι. Μην το βάζεις κάτω. Η κορυφή είναι εκεί και σε περιμένει.
Άλλο ένα βήμα πιο κοντά. Κάθε ταξίδι ξεκινάει με ένα μόνο βήμα. Κάθε κορυφή κατακτιέται με πείσμα,
στοχοπροσήλωση και υπομονή. Όπως και στη ζωή. Όμως η αίσθηση του να βρίσκεσαι στην κορυφή
είναι για μένα ελευθερία. Δεν θα γράψω επιτυχία γιατί η επιτυχία είναι αποτέλεσμα της σκληρής
προσπάθειας. Αλλά αυτό το αίσθημα της απόλυτης ελευθερίας του μυαλού, του κορμιού και της
ψυχής, αυτό το τελευταίο βήμα που σε κάνει να ξεχνάς όλη την κούραση, όλα τα δάκρυα, όλες τις

στιγμές που φοβήθηκες, τις στιγμές που γονάτισες, τις στιγμές που απέτυχες, αυτό το τελευταίο βήμα
είναι είναι η κινητήριος δύναμη για όσους έχουν κατακτήσει κορυφές. Ακόμα και αν αυτές δεν είναι
βουνών…

Με Ποδήλατο, κανόε-καγιάκ και SUP


Τέσσερις μέρες, περιπλανήθηκα στα νησάκια και τα φιόρδ της μάγισσας λίμνης. Η παρόχθια βλάστηση
κυμάτιζε με δισταγμό στο απαλό αεράκι. Η φύση ξεπρόβαλε σε όλο της το μεγαλείο. Κάθε μεριά της
διαφορετική, εκστατική, πολύπλευρη. Κάθε βλέμμα γεμάτο χρώματα. Κάθε εισπνοή γεμάτη αρώματα.
Αχ και να σταματούσε για λίγο ο χρόνος και να μπορούσα να μείνω εκεί να ρουφάω λαίμαργα τη ζωή.
Αυτό το αυγουστιάτικο δειλινό το πήρα μαζί. Μαζί μου στις αποσκευές. Όπως και το επόμενο ζωοφόρο
πρωινό στη λίμνη που ζήσαμε, χαζεύοντας την ανατολή και συλλέγοντας αναμνήσεις…

Το ανθρώπινο στοιχείο


Τα ωραιότερα μέρη του κόσμου λέει είναι οι άνθρωποί τους. Τους δίνουν πνοή και φροντίδα. Δεν θέλω
να αδικήσω όσους δεν γνώρισα. Θα μιλήσω εδώ μόνο για όσους γνώρισα και για τα ζεστά χαμόγελά
τους.


Ο Μπάμπης και η Σταυρούλα από το Τσαρδάκι, με έμαθαν ότι τα μυστικά της γαστρονομίας κρύβονται
στην καρδιά και τα γνήσια, αυθεντικά υλικά. Κρύβονται όμως και στο μεράκι για εξέλιξη και στον παλιό
ξυλόφουρνο που αργοψήνει και προσθέτει όλη τη νοστιμάδα. Κέδρος, δεντρολίβανο, θυμάρι και όρεξη
για ζωή.


Η Ξένια από το φαγοτόπι, μου θύμισε ότι στη ζωή μπορείς να κάνεις restart όσες φορές το θελήσεις.
Άφησε στατικές μελέτες και τεχνικά έργα και γύρισε στην γενέτειρά της ακολουθώντας το πάθος της.
Τώρα, σχεδιάζει, μελετά και επιβλέπει τα αξιοζήλευτα πιάτα της κουζίνας της. Ζητήστε της να σας
φτιάξει σαλάτες με τσαλαφούτι, χειροποίητη φάβα με καπνιστή πέστροφα και σκορδαλιά παντζαριού!


Ο Βάιος και η Βάγια έχουν πλάσει τον δικό τους παράδεισο. Αυτάρκεις, ολιγαρκείς και με ένα σπιτικό
γεμάτο χρώματα, αρώματα, γέλια, πειράγματα και κέφι. Χειροποίητα γλυκά του κουταλιού, τσάι του
βουνού και γνήσιο αρωματικό τσίπουρο -ο ίδιος περηφανεύεται πως ξέρει το καλά φυλαγμένο μυστικό
για την απόσταξη – από αυτό που δεν σε πιάνει πονοκέφαλος μετά. Κοτούλες, ολόφρεσκα αυγουλάκια,
χαρούμενα ζωηρά κουνελάκια και ό,τι τραβάει η ψυχή σου, μα πάνω από όλα ζεστή καρδιά και μια
καλή, αυθεντική και δεμένη οικογένεια.

O Βλάσσης και η κοπέλα του η Ιωάννα, δύο νέοι άνθρωποι που απαρνήθηκαν την βοή της πόλης και ζουν μόνιμα στο καταφύγιο των Αγράφων, εκεί που ο κάθε ταξιδευτής θα ξαποστάσει πίνοντας το καφεδάκι του, τρώγοντας πεντανόστιμους μεζέδες και όλοι μαζί γίνονται μια μεγάλη παρέα που μοιράζονται ανθρώπινες ιστορίες…

Ο Θάνος Καραθάνος. Πλατύ χαμόγελο και ισορροπημένη, ιδιαίτερη προσωπικότητα όπως ακριβώς το
παλαιωμένο καπνιστό του τσίπουρο PURO που θα σας συγκλονίσει. Αρμονία, αρωματική αίσθηση, ένα
άγγιγμα βανίλιας, καπνού, κέδρου και μόκας στον ουρανίσκο και μακρά επίγευση.Ο Θάνος έχει αγάπη
και μεράκι για την τέχνη του. Γεμάτος γνώση και εμπειρία, ξέρει από αποστάξεις και ότι για να πάρεις
το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα πρέπει να περιμένεις όπως τα σταφύλια που ωριμάζουν αργά στα
δρύινα βαρέλια…

Η Ξένια και ο Γιώργος. Φωτεινοί και αειθαλείς. Οι εμπνευστές αυτού του ταξιδιού. Ένα ζευγάρι – πρότυπο που δίνει μαθήματα ζωής και είναι χαρά μου που πια μπορώ να τους θεωρώ φίλους μου. Αστείρευτες πηγές έμπνευσης και δημιουργίας, συγκοινωνούντα δοχεία και ξεχωριστές προσωπικότητες που συμπληρώνουν, χωρίς να πνίγουν ο ένας τον άλλον. Μας μαθαίνουν πώς να εξελισσόμαστε μαζί αλλά και χωριστά σε αυτό το ταξίδι που το λένε ζωή…

Κάθε ταξίδι είναι γυρισμός

Έκλεισα νωχελικά την πόρτα του δωματίου – για να μη διαταρράξω με τίποτα την αρμονία και την
γαλήνη που απλωνόταν γύρω μου και άφησα επάνω τα κλειδιά. Η ώρα του αποχωρισμού είχε φτάσει,
όμως κάτι μέσα μου μού έλεγε ότι αυτή δεν θα ήταν η τελευταία φορά που θα την συναντούσα. Όταν
κάτι σε έλκει τόσο ουσιαστικά δεν μπορείς να αντισταθείς. Σε γοητεύει και σε γητεύει. Θέλεις να είσαι
κοντά του, γιατί σου δίνει μια ζωοποιό δύναμη, αναζωογονείς το πνεύμα σου, αντλείς έμπνευση,
γίνεσαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.

Τέσσερις μέρες συλλογιζόμουν την αξία του κάθε δευτερόλεπτου στο ταξίδι του χρόνου και της ζωής και κάθε φορά που χάνεται, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Τικ Τακ. Άλλο ένα δευτερόλεπτο. Ένα κιτρινισμένο φύλλο προσγειώνεται στο χώμα. Ο κύκλος του είχε τελειώσει. Τικ τακ. Μια πολύχρωμη πεταλούδα φτερουγίζει σε ένα άλλο ανθισμένο κλωναράκι. Τικ τακ το κελαριστό νερό τρέχει γρήγορα να συναντήσει τα γαλαζοπράσινα νερά της λίμνης. Τικ τακ. Όλα αλλάζουν, το ίδιο κι εμείς που συνεχίζουμε ανυποψίαστοι το ταξίδι…

Η ώρα έχει πάει 5 το πρωί και συνεχίζω να γράφω. Η μέρα έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται ταξιδεύοντας
από την άλλη μεριά της γης, όπως συμβαίνει πάντα ακολουθώντας τη νομοτέλεια του σύμπαντος. Η
νύχτα διαλύεται με την πρώτη ηλιαχτίδα και μας βρίσκει μαζί σε αυτό το βιωματικό ταξίδι να είμαστε
συνταξιδιώτες και συνδημιουργοί της ζωής. Έχουμε την ελευθερία να επιλέξουμε να είμαστε
ευτυχισμένοι ζώντας αληθινά, αυθεντικά, γνήσια συναισθήματα που θρέφουν τη θεϊκή και ανθρώπινη
ύπαρξή μας.


Νομίζω ότι δεν χρειάζεται πια να ψάχνω άλλο για επίλογο. Για μένα, η λίμνη Πλαστήρα είναι τελικά ένα
μέρος που μπορεί συνδυαστικά να σε κάνει να νιώθεις Θεός πετώντας με ένα αερόστατο,
ελευθερώνοντας την ψυχή σου από τη βαρύτητα του σώματος, αλλά και να σε γειώνει θυμίζοντάς σου
ότι όλα ξεκινάνε και καταλήγουν στη γη, ξεπλένοντάς σε βαθιά και λυτρωτικά. Είναι το μέρος που έχει
τη δύναμη να σου διδάξει όλα αυτά τα μικρά αλλά ουσιαστικά…

ATHENASPOT

ΠΗΓΗ : https://athenaspot.com/

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ένα βιωματικό ταξίδι στη Λίμνη Πλαστήρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close